Mój tata kochał opiekować się ptakami.
To było jego hobby.
Teraz gdy go zabrakło, ja się nimi zajmuję.
Karmię je.
Mój tata spędzał większość czasu w tym pokoju.
[Ala Balata, obóz uchodźców Dżabalija]
Pił tu swoją kawę.
28 lipca 2014, wyszedłem kupić coś do jedzenia.
Zauważyłem uciekających ludzi, więc wróciłem tu, do mojego domu.
Powiedziałem tacie, że ludzie uciekają
i powinniśmy przenieść się do domu mojego wuja.
Powiedziałem to, bo nasz dach jest zbudowany z płyt azbestowych
i w razie bombardowania sąsiednich budynków
odłamki gruzu przebiją go i spadną na nas.
Przez to nasz dom nie jest bezpieczny.
To jest krzesło Abuda.
Kupiliśmy je dla niego tydzień przed atakiem.
Na jego pierwsze urodziny.
Miał więc rok i tydzień, gdy został zabity.
Zbombardowali dom mojego wuja bez żadnego ostrzeżenia,
nie zadzwonili by powiedzieć, że mamy opuscić dom.
W ogóle się tego nie spodziewaliśmy.
Przenieśliśmy się tam, by poczuć się bezpiecznie,
a miejsce, gdzie szukaliśmy schronienia, zostało zbombardowane.
11 członków rodziny Balata zostało zabitych 29 lipca 2014 roku,
gdy izraelski pocisk spadł na dom Abdelkarima Balaty, wuja Ali.
To pokój moich sióstr: Mariam, Doy, Hany, Ali i Isry.
Spały w tym pokoju.
To dyplom Mariam.
To zdjęcie męczennika Naima Balaty, mojego ojca.
To zdjecie męczennicy Sahar Balaty, mojej matki.
Męczennica Mariam Balata, moja starsza siostra.
Męczennica Doa Balata, moja druga siostra.
Obydwie ukończyły uniwersytet. To są ich zdjęcia.
To zdjęcie mojej siostry, Wafy Balata.
I zdjecie mojej siostry Hany, która studiowała na uniwersytecie.
To zdjęcie Hadil, mojej kuzynki.
Ukończyła liceum z wynikiem 92% z nauk ścisłych.
To moja siostra Ala, była młodsza ode mnie.
To mój młodszy brat Jahia.
To zdjęcie mojego siostrzeńca, syna Wafa.
Jest jeszcze Isra. Do tej pory nie odnaleźliśmy jej zdjecia.
To pokój mojej kuzynki, moje siostry zamieszkały tu razem z nią.
W bombardowaniu najbardziej ucierpiało to miejsce.
To są ich szczątki.
Bombardowanie rozpoczęło się o 4.30 po południu.
Wdrapałem się po schodach na dach z moją ciotką i kuzynem,
by zbaczyć co się dzieje.
Zauważyłem nieopodal dym ,
wybiegłem na ulicę, budynek przede mną został trafiony.
Kuzyn mojego ojca stał na progu swojego domu po drugiej stronie ulicy
Chciał uciekać.
Podszedłem i stanąłem obok niego, staliśmy pod schodami.
Gdy ostrzał sie skończył, zobaczyłem dwie osoby niosące
mojego brata Jahię.
Wciąż żył...
W jakim był wieku?
Miał 8 lat.
Stąd podniosłem Jahię.
Tutaj zginęła Sahar, a tutaj Jahia.
Wziąłem Jahię i odszedłem.
Zabrałem go od nich i pojechałem do Szpitala Kamal Adwan
zwykłym samochodem, nie karetką.
Myslałem, że tylko Jahia ucierpiał.
Wciąż oddychał, ale jego oczy były zamknięte.
Prosiłem, by był spokojny.
Karetka przyjechała, gdy byłem w szpitalu.
Powiedzieli, że ofiary są z rodziny Balata,
że większość ciał jest w strzępach i że to głównie kobiety.
W tym momencie prawie zemdlałem, stałem z boku, krzycząc.
Nie wiedziałem co robić.
Później chcieli, żebym poszedł do kostnicy
i zidentyfikował ciała.
Mogłem zidentyfikować ciała moich sióstr tylko na podstawie ubrań.
Nie wiem co się ze mną potem stało.