To jest Talal Madżdalawi.
Ma 13 lat.
Bardzo lubi piłkę nożną.
Ale oglądając bardzo ważny mecz, nawet się nie uśmiecha.
[MOHAMED, przyjaciel Talala] Kiedy wrócił z meczu, zaczął nam o nim opowiadać.
Opowiedział o bramkach strzelonych ze spalonego i pomiętych faulach.
I o tym, że jeded zawodnik był strasznie dobry.
Po meczu był bardzo zadowolony.
Mówił, że stał przy linii bocznej, razem z trenerami.
Co jeszcze...
Zanim został ranny,
nie grał za dużo w piłkę.
Po ataku zaczął grać,
ale gra tylko trochę.
Boi się, że sobie coś zrobi w czasie gry,
że jego stan się pogorszy
z powodu ran.
Talal zwykle wychodzi z domu o 4 rano, żeby spotkać się z przyjaciółmi
i pójść popływać w morzu.
Chodzi na plażę bo nie może spać.
Moja głowa... Miałem pękniętą czaszkę.
Czasem od bólu kręci mi się w głowie.
Kiedy się kładę, nie mogę zasnąć.
Przypominają mi się moi bracia,
jak bawiliśmy się razem.
Bawili się ze mną, graliśmy razem w piłkę
i w inne gry.
Czasami nie śpię całą noc.
Nie mogę spać, bo mi się przypominają.
Wcześniej spałem normalnie.
Teraz nie mogę.
Kiedy zasnę, mam koszmary.
W izraelskim nalocieTalal stracił brata bliźniaka Abdallaha,
starszego brata Abdelrazeka,
kuzyna Mahmuda,
i siostrzenicę Rawan.
Byłem na dole, na parterze,
właśnie wchodziłem do domu.
Nagle usłyszałem rakietę.
Chciałem ostrzec moich braci,
ale nie zdążyłem.
Dom został zbombardowany
gruz się na mnie posypał.
Straciłem przytomność
i nie wiem co działo się dalej.