21 lipca obudziły nas odgłosy ostrzału.
Koło 6:05 rano.
Kolejny pocisk spadł obok naszego domu.
Odłamki wleciały do środka.
Ja i moje dzieci spaliśmy w domu moich rodziców.
Niektórzy z nas byli ranni, niektórzy mieli rany głowy.
Trafili w budynek obok.
Moja rodzina wybiegła na zewnątrz.
Cała moja rodzina,
moi bracia ze swoimi żonami i dziećmi,
szła tuż przede mną.
Usłyszałem dźwięk nadlatującego pocisku.
W tej samej chwili usłyszałem eksplozję.
Zobaczyłem czarny dym.
Po jakiejś minucie
rozejrzałem się dookoła
i zobaczyłem, że sytuacja jest naprawdę poważna.
Byli tam wszyscy.
Porozrzucani wszędzie wokół w okropny sposób.
Pierwszą osobą, którą zobaczyłem był mój syn Mustafa. O tam.
Ja byłem tam, obok tej uszkodzonej ściany,
a on był tutaj.
Widzisz gdzie oni wszyscy byli?
Mój brat Mohamed był obok tego słupa.
To jest Dalal.
Znalazłem ją 20 metrów dalej, była na drzewie.
Ahmed, syn mojego syna.
A to jest Saida, żona mojego syna,
a to syn mojego syna.
To jest mój syn Kamal.
A to Mohamed, mój syn.
To Mamun, syn mojego syna.
A to Sumud, żona mojego syna.
Wszyscy byli niewinni!
Co takiego nieśli na plecach?
Broń, działa? Czy uderzyli w samolot?
Co takiego zrobili?
Byli niewinni, uciekli na ulicę
ze względu na odłamki, które nas trafiły,
po tym jak trafiony został dom obok naszego.
Uciekliśmy, biegliśy po ulicy z odsłoniętymi głowami.
Allah jest wszystkim i jest moim strażnikiem.
Zobaczyłem moją sórkę Gheidę, miała 8 lat.
Nic z niej nie zostało od klatki piersiowej w dół.
To co zobaczyłem, było straszne.
Zauważyłem, że jestem ranny w rękę i klatkę piersiową.
Byłem ranny tutaj.
To część moich ran.
Wcześniej się nie bał. Zabierałem go nocą ze sobą,
wychodziliśmy razem i nie bał się.
Teraz boi się nawet wyjść na dach,
boi się wyjść na ulicę.