Kiedyś nasz dom był pełen. Teraz nie ma tu nikogo.
Poza moją małą bratanicą.
Jest do mnie bardzo przywiązana.
Jest też mój mały bratanek.
Oni są zawsze w domu, ciągle ich tam widuję.
Ale to niewiele.
Przedtem całymi dniami dom był pełen gwaru.
"Cicho bądź!", "siadaj!".
Dzieci prosiły o drobne, żeby pójść do sklepu.
Wybiegały i wbiegały do domu.
Było...
Atmosfera w domu się zmieniła?
My się zmieniliśmy.
Zmieniło się. Jest ciężko.
Nie czuję wcale, że jest Id.
Spędzaliśmy Id razem z dziećmi.
Kiedy wychodziłem, zabierałem je ze sobą.
Odwiedzaliśmy moje siostry, moje ciotki.
Teraz nie ma już nikogo.
Id nie ma smaku, życie nie ma smaku.
Żyjemy ot tak sobie.
To tylko pozory, nic więcej.
Wyglądasz jak człowiek,
ale w środku masz wielką, otwartą ranę.
Problem polega na tym, że kiedy nie mogę wyjść z domu
to prześladują mnie wspomnienia.
Nie da się...
przed nimi uciec.
Straciłem wiele bliskich z najbliższej rodziny.
Moją żonę i dzieci.
Nasza rodzina była duża.
Gdyby chociaż moja żona przeżyła,
łatwiej by było radzić sobie z tą sytuacją.
Ale moja żona nie żyje, a sytuacja jest bardzo ciężka.
Jak wspominałem, wiozłem dziś kilka osób nad morze.
Zobaczyli zdjęcia i zapytali "to twoje dzieci?".
Odpowiedziałem "tak".
Jeden z pasażerów wiedział, że straciłem rodzinę w czasie wojny.
Powiedział więc...
...jego dzieci...
Kobieta, która była z nim zapytała "dlaczego powiesiłeś tu te zdjęcia?".
Mężczyzna powiedział jej "jego rodzina została zabita w czasie wojny".
Po jakimś czasie,
zacząłem odczuwać stratę, poczułem, że teraz jestem sam.
Tak jak dzisiaj, kiedy ludzie wspominają o wojnie, o moich dzieciach...
Wracają wspomnienia o nich.