Dopiero co wstałem.
Wstałem, gdy muezzin wzywał na modlitwę.
Jak tylko skończyłem ablucję, spadł pocisk.
Jak zwykle wstałam, żeby obmyć się przed modlitwą i wypić herbatę.
Gdy zaczęła się modlić, recytować Fatihę,
od której, oczywiście, zaczyna się modlitwę,
bomba leciała już w jej stronę.
Bomba uderzyła w dom mojego syna. Mój dom stał zaraz obok.
Siła uderzenia była tak duża, że zniszczyła wszystko.
Gdybym była z nimi, zginęłabym.
Gdyby sciana przewróciła się na mnie, nie wyszłabym żywa spod gruzu.
Iman była w tamtym pokoju, tam gdzie środkowe okno.
Kawał betonu wleciał do pokoju przez okno.
Nie odłamki, a cały blok betonu.
Stała w środku, modliła się, beton uderzył ją w plecy
i pchnął na szafkę, która stała przez nią.
Przyleciał z tej okolicy, którą właśnie widzieliście.
Kawał betonu przyleciał i uderzył ją.
Stała i modliła się. Była zwrócona na wschód.
Uderzył ją w plecy.
W dniu bombardowania poszedł do swojego pokoju.
Wcześniej spał w korytarzu.
Niedawno kupił nowe meble do sypialni.
Podwójne łóżko i szafę.
Ahmed nocował u Rafata w dniu ataku,
bo planowali od rana sprzedawać owoce ze swojego auta.
Przysięgam, że ostrzegałem ich przed bombardowaniami, ale mówili:
"Nie oszukamy przeznaczenia, nie robimy nic złego".
I dalej jeździli, każdego dnia ryzykując na nowo.
Powiedział: "Chcę spać w swojej sypialni".
Poszedł spać.
Matka mówiła, żeby tego nie robił, w obawie przez bombardowaniem.
Powiedział: "Pogodziłem się ze swoim losem, chcę umrzeć".
Poszedł do pokoju, a rano został męczennikiem.
Kiedy spadł pocisk zabił Ahmeda i Rafata
i całą rodzinę Rafata, wszystkich w domu.
Zbombardowali nas bez powodu. Chciałabym, żeby był jakiś powód.
Chciałabym, żeby chodziło o kogoś kogo Izrael poszukiwał, uciekinierów,
kogoś z ruchu oporu. Byłby przynajmniej powód żeby nas atakować.
Dom Rafata.
Tu było główne wejście.
Dom Rafata stał przy ulicy,
a okna wychodziły na podwórko.
Tu wszędzie był ogród.
A tu była szopa,
między naszym domem, a domem Rafata.
A nasz dom był tutaj, obok tego wszystkiego.
Przytrafiła się taka historia: siostry żony Rafata
jechały z wizytą do Rafata tuk-tukiem, miały zostać na noc.
Jechały z dziećmi. Jedna miała troje, druga czworo.
Ich tuk-tuk zepsuł się w drodze.
Próbowali go jeszcze odpalić, ale im się nie udało.
Postanowili więc wrócić do domy, do al-Zuwajdy.
Chcieli przyjechać z wizytą następnego dnia.
Gdyby dotarli za pierwszym razem, byłoby jeszcze więcej ofiar.
Bardzo ciężkie te odłamki.
Przez pięć dni było spokojnie, myśleliśmy, że jesteśmy bezpieczni.
Gdybyśmy wiedzieli, że coś nam grozi, nie zostalibyśmy w domu.