Mohamed Maadi, 18 lat
Gdybym mógł, rozkopałbym grób,
żeby móc ich przytulić, a potem znów pochować.
[Salem Maadi, ojciec Mohameda] Chłopak jest rozbity psychicznie.
Przestał chodzić do szkoły tuż przed jej ukończeniem.
Od wojny minął rok.
Tuż po tym, jak zabili mojego brata,
zaczął się rok szkolny,
ale ja nie chcę się uczyć.
Skończyłem z tym, nie mam na to siły.
Dosyć już, dość, nie znajduję spokoju.
Nikogo nie mogę słuchać.
Zacząłem go widzieć przed sobą, codziennie widzę Basama w wyobraźni.
Zacząłem palić.
Wszystko, co można w życiu przeżyć, ja już przeżyłem.
Zakija Maadi, matka Mohameda
Mieszkaliśmy we własnym domu i naprawdę dobrze nam się tam żyło.
Teraz wszyscy pouciekali,
jesteśmy porozpraszani.
Wszyscy porozdzielani po wynajętych mieszkaniach.
Oni wynajmują tam, my tu.
A reszta moich dzieci musiała jeszcze gdzie indziej wynająć.
Rodzina wynajęła mieszkanie zaraz obok gruzów starego domu.
Na miejscu bombardowania postawili namiot,
w którym spędzają większość czasu.
Wyglądając z namiotu, widzą budowę swojego nowego domu.
Ale ani Mohamed ani jego rodzice, nie wierzą, że bedą w stanie
zamieszkać w nowym domu i żyć spokojnie.
Zacząłem wychodzić i włóczyć się długo z dala od domu,
żeby nikt mi nie zawracał głowy.
Zostaję poza domem do trzeciej, nawet szóstej rano.
Stałem się kimś, kto nic w życiu nie umie.
Ojciec mi mówi "zrób to czy tamto", ale ja nie robię.
Ale czemu? Widzę, że budujecie nowy dom...
Zbudujemy ten dom czy nie, ja i tak będę siedział na ulicy.