To zdjęcie przedstawia chwilę, gdy skończyło się moje życie.
Sprawia, że myślę o tym, jak do nich dotarłem.
Siedzieliśmy razem z ojcem i kuzynami wszyscy razem.
Ojciec siedział obok mnie.
Rozmawialiśmy. Pytałem wujka: "Wujku, komu się uda przeżyć tę wojnę?"
Wuj zginął, cześć jego pamięci. Spytałem: "Kto to przeżyje?"
Powiedział: "Tylko nieliczni, którym przeznaczone jest długie życie".
Ledwo skończył to mówić, gdy wybuch uderzył w dom.
Gdy kostnice wypełniły się po brzegi, ciała zabitych członków rodziny Maadi
zostały przewiezione do człodziarki na kwiaty położonej na polu poza miastem.
Sami pojechaliśmy odebrać i przywieźć męczenników.
Ciężko było, wszyscy się baliśmy.
Ciężko było wejść do chłodni,
smród w środku był straszliwy.
Wszedłem tam, zabrałem maleńką Dżanę i wyszedłem.
Ja ją niosłem, nie chciałem nikomu jej oddać.
Wsiadłem do auta i pojechaliśmy do domu.
Zanieśliśmy ją do meczetu, modliliśmy się za nią,
trzymałem ją cały czas w ramionach
aż ją pochowaliśmy.