W imię Boga najłaskawszego i miłosiernego - spadła na nas rakieta.
Z głowy zaczęła mi lecieć krew.
Moja synowa miała zasinioną i potwornie spuchniętą nogę.
Zaczęła powtarzać: "Mój syn! Mój syn!" i krzyczeć.
Powiedziałam jej: "Przesuń go, rusz go trochę, o tak".
Zbiegłam schodami na dół
i znalazłam rannego syna.
Został ranny w głowę.
Moje dzieci krzyczały, "Nie żyje! Ismail nie żyje!".
Odpowiedziałam: "OK, Ismail nie żyje, idźcie sprawdzić, co z resztą na górze".